(อย่าลืมฟังเพลงประกอบด้วยนะ)
มันเป็นนัดครั้งแรกของเขาและหล่อน
เขา: ดื่มอะไรดีครับ เบียร์หรือไวน์สักหน่อยมั้ยครับ
หล่อน: โอ๊ะ ๆ ไม่ได้คะ ถ้าฉันดื่ม ฉันไม่รู้จะไปบอกเพื่อนๆ ที่โรงเรียนวันอาทิตย์ของฉันยังไง
เขา: อ้อ…ครับ บุหรี่มั้ยครับ
หล่อน: โอ้…ไม่คะ ไม่คะ ถ้าฉันสูบบุหรี่ ฉันไม่รู้จะไปบอกเพื่อนๆ ที่โรงเรียนวันอาทิตย์ของฉันยังไง
เขา: ครับ ๆ
บทสนทนาต่างๆ ดำเนินต่อไป แบบระมัดระวังทั้งสองฝ่าย
จนเมื่อได้เวลากลับ ระหว่างทางที่เขาขับรถพาหล่อนไปส่ง พลันสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นป้ายโรงแรมม่านรูดข้างทางอยู่ลิบๆ จึงคิดในใจว่า ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว จึงได้เอ่ยถามหล่อนขึ้น
เขา: คุณอยากจะให้ผมหยุดที่โรงแรมนี่มั้ยครับ
หล่อน: โอเค…ค่ะ
ด้วยความประหลาดใจในคำตอบที่ได้รับ เขาจึงถามหล่อนกลับไปว่า
เขา: แล้วคุณจะบอกกับเพื่อนๆ ที่ชั้นเรียนวันอาทิตย์ของคุณว่ายังไงหล่ะ
หล่อน: ไม่ต้องหว่งคะ ฉันก็จะบอกพวกเขาเหมือนที่ฉันเคยบอกนั่นแหละว่า “พวกเธอไม่จำเป็นต้องดื่มหรือว่าสูบบุหรี่ พวกเธอก็สามารถมีเวลาที่ยอดเยี่ยมได้คะ”
กร๊าก ๆๆๆๆ
หมายเหตุ จาก Laughter, The Best Medicine, Reader’s Digest, ฉบับกุมภาพันธ์ 2005
